Kontakt:    

ul. Jagiellońska 38
03-719 Warszawa
tel. (022) 619 27 45
fax. (022) 741 07 32

Znajdź nas w Zumi

Sekretariat

 


Start arrow Wolontariat arrow Historia Olimpiad Specjalnych
Olimpiady Specjalne PDF Drukuj Email

 

Rok 2003 - Europejski Rok Osób Niepełnosprawnych.

Special Olympics to cykl całorocznych treningów i zawodów sportowych organizowanych dla osób z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym i głębokim. To 20 letnich i zimowych dyscyplin sportowych, w których uczestniczy ponad 1 200 000 specjalnych sportowców. To ponad 160 Narodowych Programów Akredytowanych przez Special Olympics Inc. i zarejestrowanych w swoich krajach. Obecnie w Polsce odbywa się rocznie ponad 100 imprez sportowych pod szyldem Olimpiad Specjalnych o zasięgu lokalnym, regionalnym czy ogólnopolskim, w których uczestniczy ponad 12.000 specjalnych sportowców.

     Ruch Special Olympics narodził się w Stanach Zjednoczonych w latach 60-tych XX wieku . Siostra tragicznie zmarłego prezydenta Johna F. Kennedy'ego - Eunice, postanowiła odpowiedzieć na pytanie - czy osoby z upośledzeniem umysłowym mogą, tak jak my wszyscy, uczestniczyć w życiu publicznym i czerpać radość z odnoszonych sukcesów ? Pytanie było kłopotliwe, gdyż większość z tych osób przebywała w zamkniętych, odosobnionych ośrodkach, a powszechnie panowało przeświadczenie, iż są to osoby niebezpieczne i publicznie " bezużyteczne".

     Aby temu zaprzeczyć Eunice Kennedy-Shriver zorganizowała w roku 1963 obóz treningowy w swojej posiadłości w Maryland. Oprócz grupy osób niepełnosprawnych intelektualnie przyjechali także zaproszeni psychologowie, trenerzy, i lekarze.

Wyniki przerosły oczekiwania samych organizatorów - okazało się , że przy odpowiednim zaadaptowaniu przepisów sportowych, a także właściwym przygotowaniu przyszłych

" Specjalnych Sportowców" można osiągnąć wspaniałe wyniki. Ważnym momentem było także udowodnienie wielu oponentom, iż osoba z upośledzeniem umysłowym może przepłynąć 100 czy 200 m , może też grać w piłkę siatkową ze swoimi rówieśnikami czy nawet jeździć konno. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że wnuczka Hemingwaya ukończy bieg maratoński z dwoma upośledzonymi chłopcami.

     Eunice Kennedy-Shriver rozpoczęła więc kolejną batalię, tym razem o nadanie Ruchowi Special Olympics wymiaru międzynarodowego. Powołana została Fundacja Kennedych, która zajmowała się zbieraniem funduszy i promowaniem całego przedsięwzięcia. Kluczem do sukcesu miało być poparcie znaczących osób, pieniądze i bezinteresowna pomoc setek tysięcy ludzi - zwanych wolontariuszami. Wśród nich byli: biznesmeni, lekarze, trenerzy, rodzice, studenci czy wreszcie uczniowie.

     Jedną z najbardziej znaczących dat pozostaje rok 1968, kiedy to na stadionie Solder Field. w Chicago 1000 specjalnych sportowców, reprezentujących Stany Zjednoczone oraz dwie zaproszone reprezentacje Kanady i Francji, wzięło udział w I Letnich Światowych Igrzyskach Olimpiad Specjalnych. To był początek i chyba niewiele osób traktowało poważnie słowa wypowiedziane prze Eunice KS, iż jej celem jest upowszechnienie Ruchu Special Olympics na całym Świecie. Ruchu, który miał złamać wszelkie bariery narodowościowe, kulturowe, religijne i tę najtrudniejszą - barierę szacunku dla drugiego człowieka - który prawdopodobnie nigdy nie dorówna nam intelektem.

     Machina została puszczona w ruch. Olimpiadom Specjalnym zaczęli pomagać wybitni politycy, znani sportowcy oraz znakomite gwiazdy kina. Coraz częściej ze specjalnymi sportowcami trenowali doskonali amerykańscy koszykarze ( Magic Johnson), piłkarze z samym Pele, a w spotach promujących cały ruch pojawiały się takie gwiazdy jak Clint Eastwood czy Don Jonson.

     W latach 80 - tych ruch Special Olympics coraz szybciej rozwijał się także w Europie. Europejskie Igrzyska gościły kolejno w Irlandii, Szkocji i Holandii. Polska jako pierwszy kraj dawnego " bloku wschodniego" przystępuje do wielkiej rodziny Special Olympics.

     Już w roku 1987 na obiektach sportowych stołecznej AWF organizowane są I-sze Letnie Igrzyska Olimpiad Specjalnych . Będąc studentką III roku Wychowania Fizycznego miałam możliwość bezpośrednio po raz pierwszy zetknąć się ze sportem osób niepełnosprawnych - ale nie tych, którzy jeżdżą na wózkach - tych, którzy nie pamiętają swojego nazwiska, którzy nie potrafią czytać, którzy czasem boją się drugiego człowieka.

     Byłam bardzo dumna, gdy podczas Ceremonii Otwarcia znicz został zapalony przez 11 -to letnią Elę stojącą obok polskiej sportsmenki wszechczasów Ireny Szewińskiej.

     Wysiłki Pani Eunice Kennedy Shriver zostały bardzo wysoko ocenione także w Polsce.

Podczas jej drugiej wizyty w Warszawie w 1991 otrzymała wraz z mężem najwspanialszą nagrodę z rąk dzieci - Order Uśmiechu.

     Kolejną ważną datą był rok 1988. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Calgary ( w Kanadzie) zostaje podpisane oficjalne porozumienie pomiędzy MKOL a Ruchem Special Olympics. Porozumienie to gwarantuje Olimpiadom Specjalnym prawo do własnego loga, korzystanie z pełnego Ceremoniału Olimpijskiego takiego jak defilada sportowców podczas Ceremonii Otwarcia i Zamknięcia, wniesienie i podniesienie flagi, zapalenie znicza ( ogniem przeniesionym z Grecji) i złożenie przysięgi olimpijskiej. To właśnie w słowach tej przysięgi kryje się prawdziwy sekret ruchu Special Olympics. To te słowa wyróżniają Olimpiady Specjalne od każdej innej rywalizacji i pozwalają wierzyć, iż człowiek może być szczęśliwy nawet jeśli dzisiaj przegra. W polskim tłumaczeniu te słowa brzmią : " Pragnę zwyciężyć - lecz jeśli nie będę mógł zwyciężyć, niech będę dzielny w swym wysiłku". I my wszyscy dziękujemy i nagradzamy osoby niepełnosprawne intelektualnie za podjęcie wysiłku, który dla wielu znaczy po prostu - "najszczęśliwszy dzień mojego życia".

     Bardzo dużo mówi się ostatnio o konieczności integracji . Wydaje się, iż Olimpiady Specjalne robiły to w sposób naturalny od początku. Integrację zapewniały zawsze setki wolontariuszy, którzy nie tylko pomagali organizatorom zawodów sportowych czy treningów, ale aktywnie uczestniczyli w imprezach towarzyszących Igrzyskom takich jak wspólne wycieczki, posiłki czy wreszcie wspaniałe bale i dyskoteki. Specjalni sportowcy goszczeni są coraz częściej w Narodowych Komitetach Olimpijskich, przez lokalne władze czy wręcz przez głowy państw - jak w wypadku polskiej reprezentacji, która po Zimowych Igrzyskach Specjalnych na Alasce w 2001 była zaproszona do Pałacu Prezydenckiego przez Państwa Jolantę i Aleksandra Kwaśniewskich.

     Ruch Olimpiad Specjalnych w Polsce od początku oparty był na młodych ludziach, którzy potrafili oddać cząstkę swojego serca innym, tym, dla których tego serca zabrakło z różnych powodów. Pierwsi byli studenci, którzy wzięli na siebie obowiązki organizatorów i animatorów całego ruchu. Okazało się , że młodzi ludzie pozbawieni są pewnych uprzedzeń i łatwiej nawiązują kontakt z swoimi niepełnosprawnymi intelektualnie rówieśnikami.

     Potem przyszła kolej na uczniów szkół średnich. I znowu spotkało nas miłe zaskoczenie. Bardzo twórcze pomysły - chęć zaprezentowania siebie i wielka bezinteresowność. Od najmłodszych - uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych trudno oczekiwać konkretnej pomocy już dzisiaj - ale na pewno ważny pozostaje aspekt edukacyjny. Przełamywanie barier to przecież także rola pedagogów. Równie istotna jest pomoc w zrozumieniu różnic między ludźmi, przygotowanie młodego pokolenia do życia wraz z osobami niepełnosprawnymi fizycznie czy intelektualnie. Kształtowanie postawy nieobojętności na los drugiej osoby.

     Nie chcemy przecież wzbudzać litości - chcemy pokazać jedną z dróg , która może pomóc osobom z upośledzeniem umysłowym w usamodzielnieniu się w pewnym stopniu - ale przede wszystkim pragniemy wpływać na wzrost poczucia ich wartości i godności człowieka.

     7 czerwca br. Warszawa była Organizatorem wyjątkowego wydarzenia pod nazwą:
"Witamy w naszym mieście". Po raz pierwszy w historii naszego kraju Polska przywitała "Święty Ogień Olimpijski", z którym przybyli do Warszawy przedstawiciele Organizacji (wspierającej ruch Special Olympics) Torch Run. Był to " Ogień Nadziei " , który 21 czerwca rozpalił znicz podczas XI Letnich Światowych Igrzysk Olimpiad Specjalnych w Dublinie. Igrzysk , będących największą sportową Imprezą na świecie w 2003 roku. Igrzysk , w których wystartowało ok. 7000 specjalnych sportowców ze 160 krajów całego świata, a pomagało im 30.000 tysięcy wolontariuszy z całej Europy. I ta karta została zapisana w historii Polski, karta mówiąca, iż ogień olimpijski po raz pierwszy przybył do nas dzięki ruchowi sportowemu dla osób z upośledzeniem umysłowym.

oprac. Alicja Krukowska


Bibliografia:

   1. Alicja Krukowska. Praca magisterska "Rozwój ruchu Olimpiad Specjalnych w świetle badań".
   2. Kwartalnik "Spirit" pismo SOInc. Wydawane w Waszyngtonie
   3. Kwartalnik "Jeżyk" pismo Stowarzyszenia Olimpiady Specjalne - Polska"
   4. Wywiady z pracownikami Biura Europejskiego Special Olimpics.
   5. Wywiady z pracownikami Stowarzyszenia Olimpiady Specjalne Polska.
   6. Strony internetowe:
      www.specialolympics.org/http://www.olimpiadyspecjalne.pl/

 

Kontakty z uczelniami

 
   
    
  
Raport z ewaluacji całościowej


Międzynarodowe Olimpiady Przedmiotowe



Dziennik elektroniczny